Bijna een jaar geleden ben ik mama geworden van een prachtige dochter. Dat maakte mijn hele wereld in één klap groter, mooier, drukker en soms ook een stuk chaotischer. Een nieuw hoofdstuk zullen we maar zeggen, om in de boektermen te blijven. ;) 

Ik vertelde maar inhoudelijk aan een paar mensen dat ik bezig was om een boek te schrijven, maar hun enthousiasme was enorm. Dat gaf me het gevoel dat er misschien wel iets bijzonders in dit verhaal zat.

En toen kwam het 'normale' leven er tussendoor. Mama worden, leren leven op een compleet andere en nieuwe manier, honderden eerste keren en ondertussen ook nog eens emigreren naar Italië…

Zoals waarschijnlijk veel ouders herkennen... je dagen zitten vol met dingen waarvan je vroeger niet eens wist dat ze zoveel tijd konden kosten. Slapeloze nachten, eindeloze stapels was... maar echt never-ending, speelgoed op plekken waar je het nooit neergelegd hebt en sokken waarvan werkelijk niemand weet waar de andere helft gebleven is.

En misschien was het juist daardoor dat ik weer aan dit verhaal moest denken.

Bijna twee jaar nadat ik de eerste woorden schreef, kreeg ik ineens weer ontzettend veel zin om het af te maken. Het voelde zonde om een verhaal waar ik ooit zo enthousiast aan begon, ergens vergeten op mijn laptop te laten staan. Dus ik opende het document opnieuw en daar was ze weer, Het Sokkenmonster.

Een verhaal dat begon tijdens mijn zwangerschap en uiteindelijk met mij meegegroeid is naar het moederschap. Misschien is dat ook waarom het nu meer betekent dan toen ik eraan begon. Nu ik het zelf kan voorlezen aan mijn kind. En ik vond het hoog tijd om haar eindelijk een plekje in de wereld te geven.